Het proces van blinderen start doorgaans met een grondige analyse van het glassysteem en de gewenste graad van lichtdoorlatendheid. Bij de meest gangbare methode, het aanbrengen van functionele folies, ondergaat het oppervlak eerst een intensieve mechanische en chemische reiniging. Elk stofje of vetrestje ondermijnt de hechting en het visuele resultaat. Men past de folie vaak toe middels een natte applicatietechniek. Hierbij zorgt een flinterdunne laag vloeistof tussen de lijmlaag en het glas ervoor dat de folie positioneerbaar blijft voordat de definitieve hechting plaatsvindt. De vloeistof wordt vervolgens met gecontroleerde druk vanuit het centrum naar de randen weggeperst.
Glasbezetting bepaalt de techniek. Bij modern isolatieglas, zoals HR++ of drievoudige beglazing, vindt de ingreep bij voorkeur aan de buitenzijde plaats om het risico op thermische breuk te beheersen. De warmte-accumulatie in de ruit moet binnen veilige marges blijven. Een verkeerde zijde kan leiden tot fatale spanningen. Voor fysieke beveiliging of volledige lichtdichtheid in technische ruimtes wordt echter vaak gekozen voor mechanische blinderingssystemen. Dit omvat de montage van vaste panelen, cassettes of lamellen die direct in of op de kozijnconstructie worden bevestigd. In dergelijke gevallen is de aansluiting op de profielen cruciaal om lichtlekkage langs de randen te voorkomen. Het is een samenspel tussen materiaal en montage.
Glasfolie domineert de markt. De meest gevraagde variant is de zandstraalfolie, ook wel frosted glass genoemd. Het creëert een diffuus lichtbeeld. Privacy is gegarandeerd. Schimmen blijven zichtbaar, maar details vervagen volledig. Een scherper contrast vormen de spiegelende folies. Deze gemetalliseerde coatings werken op basis van lichtdifferentie; de zijde met de hoogste lichtintensiteit reflecteert, waardoor overdag inkijk onmogelijk is terwijl het zicht naar buiten behouden blijft. In de avonduren draait dit effect echter om. Voor serverruimtes of dokterskamers gebruikt men vaak blackout of whiteout folies. Deze zijn honderd procent lichtdicht. Geen straal komt erdoor.
Soms volstaat folie niet. In de utiliteitsbouw of bij gevelrenovaties vervangt men de beglazing soms volledig door blindpanelen. Dit zijn vaak sandwichconstructies. Aluminium of staal aan de buitenzijde, isolatiemateriaal in de kern. Men spreekt hier ook wel van borstweringpanelen als zij onder de vensterbanklijn liggen. Het bouwdeel verliest zijn transparante functie. Het wordt onderdeel van de dichte gevel.
De technologische grens verschuift naar privacy glass. Dit is actief blinderen. Door een elektrische spanning op een vloeibaar-kristallen film (PDLC) tussen de glasplaten te zetten, verandert het glas van melkachtig opaak naar volledig transparant. Eén druk op de knop. Geen mechanische handelingen nodig. Hoewel kostbaar, biedt dit een esthetische oplossing voor vergaderruimtes waar flexibiliteit tussen openheid en discretie cruciaal is.
Blinderen is niet hetzelfde als verduisteren. Verduisteren richt zich primair op het blokkeren van lichtinval, vaak met textiele middelen zoals gordijnen of screens. Blinderen heeft een permanent of semi-permanent karakter en is vaak constructief verbonden aan het glasoppervlak. Er bestaat ook een dunne scheidslijn met inbraakvertragende folie. Hoewel veiligheidsfolie transparant kan zijn, wordt het vaak gecombineerd met een blinderende laag om waardevolle inventaris uit het zicht van criminelen te houden. Zicht blokkeren is immers de eerste stap in beveiliging. Men kan niet stelen wat men niet ziet.
Een tandartspraktijk op de begane grond van een drukke winkelstraat. Patiënten liggen in de stoel. Om ongemakkelijke blikken van passanten te voorkomen, brengt een monteur matte folie aan op de onderste helft van de ramen. De bovenkant blijft juist transparant voor de lichtinval en een vrij uitzicht op de lucht. Soms is de ingreep ingrijpender. Bij de herbestemming van een kantoorpand naar een datacenter worden de glaspartijen aan de zonzijde voorzien van zware, spiegelende buitenfolies. Dit weert de hitte. Het onttrekt bovendien de kostbare hardware aan het zicht van buitenstaanders. Effectieve beveiliging.
In een moderne boardroom fungeert blinderen als een dynamisch instrument. Met één druk op de knop verandert de glazen wand van melkachtig opaak naar glashelder. Schakelbaar glas. Geen gedoe met lamellen of stofnesten. Ook bij transformatorstations zie je vaak een specifieke vorm van blinderen; hier zijn de oorspronkelijke vensters vaak volledig vervangen door blinde, thermisch geïsoleerde sandwichpanelen in exact dezelfde kleur als de omliggende kozijnen. Het oogt van een afstand als glas, maar de functie is puur constructief en beveiligend. Een horizontale strook folie op ooghoogte door een hele kantoorgang. Het voorkomt afleiding. Het biedt visuele rust zonder de openheid van het ontwerp te breken.
Niet alles wat technisch kan, is juridisch toegestaan. Het Besluit bouwwerken leefomgeving (BBL) stelt namelijk harde grenzen aan de minimale daglichttoetreding in verblijfsruimten. Wie een raam volledig blindeert met ondoorzichtige folie, riskeert dat de ruimte niet langer voldoet aan de vereiste equivalente daglichtoppervlakte. Dit is geen suggestie. Het is een wettelijke ondergrens voor een gezond binnenklimaat. Bij utiliteitsbouw komt daar het Arbeidsomstandighedenbesluit bij kijken. Artikel 3.11 is klip-en-klaar: arbeidsplaatsen moeten, waar mogelijk, over voldoende daglicht beschikken en uitzicht bieden op de buitenwereld. Volledig blinderen op ooghoogte is in vaste kantoren daarom vaak een overtreding van de Arbowetgeving.
De buitenkant van een pand is niet vogelvrij. Een wijziging van het uiterlijk door spiegelende of felgekleurde blinderingsfolies valt onder het welstandstoezicht van de gemeente. In veel gevallen is voor het ingrijpend wijzigen van de transparantie van een gevel een omgevingsvergunning vereist, zeker bij monumentale panden of binnen beschermde stadsgezichten. Dan is er nog de veiligheidsnorm NEN 3569. Hoewel blinderen zelf de sterkte van het glas niet direct negatief beïnvloedt, moet de onderliggende ruit in veel publieke ruimtes nog steeds voldoen aan de eisen voor letselbeperking. Een folie maakt van gewoon glas niet automatisch veiligheidsglas, tenzij specifiek gecertificeerde inbraakwerende of letselbeperkende folies worden toegepast die voldoen aan de EN 12600 klasse-indeling. Het is een samenspel tussen functie, veiligheid en wet.
De echte technologische omslag kwam na de Tweede Wereldoorlog met de opkomst van de polymeerchemie. In de jaren 60 werden de eerste polyesterfolies commercieel beschikbaar, een technologie die deels voortkwam uit innovaties in de lucht- en ruimtevaart. Het bood de bouwsector voor het eerst de mogelijkheid om bestaande beglazing achteraf te modificeren zonder ruiten te vervangen. De oliecrisis van 1973 fungeerde als een katalysator. Blinderen werd plotseling een instrument voor energiebesparing door de introductie van gemetalliseerde lagen die zonnewarmte reflecteerden. Van een ambachtelijke ingreep verschoof het naar een gestandaardiseerde technische component van de gebouwschil. In de jaren 90 kwam daar de dimensie van digitale privacy bij; blinderen moest voortaan ook visuele diefstal van data van computerschermen in glazen kantoortuinen voorkomen.