Het aanbrengen van Marmorino start bij een uiterst vlakke ondergrond. Deze basis wordt doorgaans voorzien van een specifieke primer met kwartszand om de mechanische hechting van de zware kalkpasta te garanderen. Met een roestvrijstalen troffel brengt de verwerker de eerste laag aan. Deze fungeert als egalisatielaag en bepaalt de uiteindelijke vlakheid van het werkstuk. De dikte van deze laag is direct afhankelijk van de korrelgrootte van het toegevoegde marmerpoeder.
Timing regeert het proces. Nadat de eerste laag voldoende is aangetrokken maar nog niet volledig is uitgehard, volgt de tweede of soms derde laag in kortere, overlappende slagen. Hierbij ontstaat de typische textuur. De stukadoor varieert in druk en richting. Het materiaal wordt tijdens het indrogen 'gesloten'. Door de spaan onder een scherpe hoek met kracht over het oppervlak te trekken, worden de kalkdeeltjes en marmerkorrels verdicht. Dit is het moment waarop de chemische reactie met koolstofdioxide uit de lucht de zachte pasta langzaam transformeert tot een hard, steenachtig geheel. Het polijsten gebeurt handmatig. De wrijving genereert een lichte warmte die de glans uit de kalkkristallen naar boven haalt. In vochtige ruimtes of bij een gewenste hogere glansgraad wordt de afwerking vaak voltooid met een natuurlijke zeep of een laag bijenwas. Dit verzadigt de poriën. Het resultaat is een oppervlak dat leeft door de lichtinval en de subtiele variaties in de hand van de verwerker.
Stel je een badkamer voor waar de wanden boven de tegellijn niet zijn gesaust, maar voorzien van een zachtglanzende Marmorino Fino. De kalklaag reguleert het vochtgehalte actief. Geen beslagen spiegels die eindeloos beslagen blijven. De minerale basis ademt. Een laagje natuurlijke olijfzeep maakt het oppervlak waterafstotend, waardoor druppels simpelweg naar beneden rollen zonder in te trekken.
In de entree van een modern kantoorpand zie je vaak de 'pitted' variant. Hier is Marmorino Grosso gebruikt om de suggestie van massieve natuursteenblokken te wekken. De verwerker heeft met de punt van zijn troffel horizontale nerven in de natte pleister getrokken. Het resultaat? Een wand die oogt als travertijn, maar de naadloze voordelen van stucwerk biedt. Bezoekers raken de wand onbewust aan. Het voelt koel. Authentiek. Steenachtig.
Een woonkamer met grote raampartijen op het zuiden onthult de visuele kracht van de Medio-variant. Waar standaard muurverf vlak en eendimensionaal blijft, begint Marmorino te spelen met het binnenvallende strijklicht. De gelaagdheid zorgt voor een 'wolkig' effect. De marmerkorrels reflecteren het licht telkens anders. De wand is niet zomaar een kleurvlak; het is een element dat gedurende de dag verandert van een ingetogen matte finish naar een levendig, diep glanzend oppervlak zodra de zon de kalkkristallen raakt.
Marmorino is een puur mineraal product. Onbrandbaar. In het kader van de brandveiligheid conform de Europese norm NEN-EN 13501-1 valt dit type afwerking vrijwel altijd in brandklasse A1. Dit betekent dat het materiaal niet bijdraagt aan de brandvoortplanting en geen rookontwikkeling of brandende druppels veroorzaakt. Voor architecten en bouwers is dit een cruciaal gegeven bij het ontwerpen van vluchtwegen of trappenhuizen waar strikte eisen gelden voor de brandbaarheid van wandafwerkingen.
De Arbowetgeving stelt duidelijke kaders voor het werken met alkalische stoffen. Kalk is bijtend. Door de hoge concentratie calciumhydroxide heeft de verse pasta een pH-waarde die kan oplopen tot 12 of 13. Chemische brandwonden aan de huid of ernstig oogletsel zijn reële risico's bij onvoorzichtig gebruik. Persoonlijke beschermingsmiddelen zijn verplicht. Denk aan handschoenen en een veiligheidsbril. De verwerker dient tijdens het mengen en aanbrengen de veiligheidsinformatiebladen (SDS) te raadplegen om blootstellingsrisico's te minimaliseren.
Minerale Marmorino scoort uitstekend op het gebied van binnenluchthygiëne. Het Besluit organische oplosmiddelen in verven en vernissen (gebaseerd op de Europese VOS-richtlijn 2004/42/EG) beperkt de uitstoot van vluchtige organische stoffen. Omdat authentieke kalkpleister nauwelijks tot geen oplosmiddelen bevat, blijft de emissie ver onder de wettelijke grenswaarden. Dit maakt het materiaal uitermate geschikt voor projecten die moeten voldoen aan BREEAM of LEED certificeringen. De kalkcomponent zelf moet voldoen aan de NEN-EN 459-1, de norm voor bouw-kalk die de chemische samenstelling en fysische eigenschappen van de bindmiddelen borgt.
Romeinse oorsprong. Al in de eerste eeuw voor Christus legde Vitruvius de technische basis vast in zijn geschriften over architectuur. Hij omschreef een systeem van meerdere pleisterlagen op basis van kalk en marmerstof, een methode die we nu herkennen als de voorloper van de moderne Marmorino. De Romeinen pasten het toe om wanden de massieve uitstraling van natuursteen te geven zonder het enorme gewicht en de kosten van massieve blokken.
De echte technische doorbraak volgde in het vijftiende-eeuwse Venetië. De stad kampte met een constructieve uitdaging: de houten funderingspalen konden het gewicht van zware marmeren gevelplaten slecht verdragen. Architecten zochten een lichtgewicht alternatief. Marmorino bleek de oplossing. Door kalkmortel te mengen met marmerresten uit de steengroeves van Friuli, ontstond een afwerking die visueel niet van echt marmer te onderscheiden was, maar slechts een fractie woog. Andrea Palladio integreerde deze techniek in de zestiende eeuw op grote schaal in zijn villa's en palazzi, waardoor het materiaal een vaste waarde werd in de klassieke bouwkunst.
Gedurende de eeuwen daarna bleef de techniek bewaard als een ambachtelijk geheim, overgedragen van meester op gezel. In de twintigste eeuw zorgde de architect Carlo Scarpa voor een herwaardering van het materiaal. Hij bewees dat deze minerale afwerking ook in een strakke, moderne context functioneert. De ontwikkeling verschoof van puur esthetisch naar functioneel-ecologisch; de ademende eigenschappen van de kalk zijn tegenwoordig een cruciaal argument bij de restauratie van historisch vastgoed en in de duurzame nieuwbouw. De receptuur is door de jaren heen nauwelijks veranderd. De kwaliteit van de rijping van de kalk blijft de bepalende factor voor de duurzaamheid van het eindresultaat.